ช่อง ม1.6 ที่แยกออกอาจทำให้สายการผลิตอัตโนมัติต้องหยุดทำงานเป็นเวลายี่สิบนาที และราคาของสกรูอิเล็กทรอนิกส์เองก็ไม่เกี่ยวข้องกับการหยุดทำงานดังกล่าว ที่ต่ำกว่า M3 ช่องว่างระหว่างสกรูที่ขับเคลื่อนได้สะอาดกับสกรูที่ทำให้ส่วนหัวเสียหายมักจะลดลงเหลือเพียงเศษเสี้ยวมิลลิเมตรในความลึกของช่อง ผิวสำเร็จที่ไม่ถูกต้อง หรือรูปทรงของไดรฟ์ที่ไม่เคยมีไว้สำหรับเครื่องมือไฟฟ้า
สกรูอิเล็กทรอนิกส์เป็นตัวยึดเกลียวขนาดเล็ก โดยปกติจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง M0.8 ถึง M3 ผลิตขึ้นเพื่อให้มีความคลาดเคลื่อนของขนาดที่แคบพร้อมช่องตัวขับที่แม่นยำ จึงสามารถยึดแผงบาง แผงวงจร และตัวเรือนขนาดเล็กได้โดยไม่ทำให้วัสดุโดยรอบเสียรูป
คุณลักษณะสามประการที่แยกออกจากสกรูเครื่องจักรทั่วไป:
สกรูอิเล็กทรอนิกส์แบบเมตริกใช้รูปแบบเกลียว 60 องศาที่กำหนดโดย ISO 68-1 และช่วงการทำงานจริงตั้งแต่ M1.0 ถึง M3.0 การเลือกขนาดที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับระยะพิทช์ ความลึกของหน้าสัมผัส และวัสดุที่ใช้ขันเกลียว
| ขนาด | สนาม | ช่วงความยาว | การใช้งานทั่วไป |
| M1.0 | 0.25 มม | 1.5 ถึง 4 มม | โมดูลกล้อง เซ็นเซอร์แบบสวมใส่ |
| M1.2 | 0.25 มม | 2 ถึง 5 มม | กรอบสมาร์ทโฟน ฝาครอบขั้วต่อ |
| ม1.4 | 0.30 มม | 2 ถึง 6 มม | ขายึดขนาดเล็ก, ที่ยึดเสาอากาศ |
| M1.6 | 0.35 มม | 2 ถึง 8 มม | การติดตั้ง PCB, การประกอบตู้ |
| M2.0 | 0.40 มม | 3 ถึง 10 มม | ตัวเรือนแล็ปท็อป, แคดดี้ไดรฟ์ |
| M2.5 | 0.45 มม | 3 ถึง 12 มม | แผงควบคุม, จอแสดงผลอุตสาหกรรม |
| M3.0 | 0.50 มม | 4 ถึง 16 มม | เครื่องใช้ไฟฟ้า, เครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่ |
ความลึกของการเชื่อมควรถึงอย่างน้อยสองเท่าของเส้นผ่านศูนย์กลางที่ระบุ สกรู M1.6 ที่ขันเกลียวในบอสพลาสติกเพียง 1.5 มม. จะเน้นรับภาระบนเกลียวน้อยเกินไป และจะดึงบอสออกนานก่อนที่สกรูจะถึงแรงบิดที่กำหนด
ตัวขับแบบซ็อกเก็ต ทอร์กซ์ และแบบหกเหลี่ยมมีประสิทธิภาพเหนือกว่าตัวขับแบบฝังขวางในการประกอบอิเล็กทรอนิกส์ เนื่องจากมีการถ่ายโอนแรงบิดผ่านหน้าสัมผัสที่เรียบในแนวตั้ง แทนที่จะเป็นพื้นผิวลูกเบี้ยวที่ทำมุมซึ่งดันดอกสว่านออกจากช่อง
ช่องขวางได้รับการออกแบบให้แคมออกมาเมื่อแรงบิดผ่านเกณฑ์ พฤติกรรมดังกล่าวช่วยปกป้องเครื่องมือช่างและหัวสกรูแบบอ่อน แต่ในการประกอบแบบอัตโนมัติ จะต้องรับผิดชอบ เนื่องจากเกณฑ์จะเปลี่ยนไปตามการสึกหรอของดอกสว่าน ความหนาของการเคลือบ และการจัดตำแหน่งตัวขับ
สเตนเลส 304 เป็นวัสดุเริ่มต้นสำหรับสกรูอิเล็กทรอนิกส์ แต่เหล็กกล้าคาร์บอนชุบนิกเกิลมีชัยในด้านต้นทุนและค่าการนำไฟฟ้า ในขณะที่ทองเหลืองและสเตนเลส 316 สามารถรองรับข้อกำหนดด้านไฟฟ้าและการกัดกร่อนโดยเฉพาะ
โดยทั่วไปความหนาของการชุบนิกเกิลจะอยู่ระหว่าง 3 ถึง 8 ไมโครเมตร เมื่อต่ำกว่า 2 ไมโครเมตร ความพรุนจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และสกรูเริ่มเจาะหลุมในพื้นที่จัดเก็บที่มีความชื้นก่อนที่จะถึงสายการประกอบ
ความล้มเหลวของสกรูอิเล็กทรอนิกส์ส่วนใหญ่ไม่ใช่ความล้มเหลวของเกลียว สิ่งเหล่านี้คือการสึกหรอแบบเว้า บอสพลาสติกที่หลุดออก หรือหัวที่มีแรงบิดมากเกินไป และแต่ละอันจะชี้กลับไปยังค่าแรงบิดที่ไม่เคยตรงกับวัสดุเลย
ตัวเลขเหล่านี้ถือว่าความลึกของหน้าสัมผัสอย่างน้อยสองเท่าของเส้นผ่านศูนย์กลางที่ระบุ ลดการเชื่อมต่อลงและแรงบิดที่ปลอดภัยจะลดลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากโหลดเดียวกันจะกระจายไปตามเกลียวน้อยลง และปุ่มพลาสติกจะเสียรูปแทนตัวยึด
ความทนทานต่อเกลียวระดับ 6g เป็นมาตรฐานสำหรับสกรูอิเล็กทรอนิกส์ เป็นระยะห่างที่พอดีซึ่งช่วยให้คาดเดาการประกอบได้ แต่ก็หมายความว่าสกรูจากซัพพลายเออร์รายหนึ่งและรูเกลียวจากอีกรายหนึ่งจะไม่ค่อยได้พอดีเหมือนชุดที่จับคู่กัน
การอนุมัติซัพพลายเออร์สกรูอิเล็กทรอนิกส์นั้นเป็นการดำเนินการด้านเอกสารและมาตรวิทยา ไม่ใช่การเปรียบเทียบราคา การตรวจสอบห้าครั้งจะแยกแหล่งที่มาที่เชื่อถือได้ออกจากแหล่งหนึ่ง ซึ่งจะส่งชุดงานที่ไม่เป็นไปตามข้อกำหนดให้คุณเข้าสู่การผลิตเป็นเวลาหกเดือน
สกรูอิเล็กทรอนิกส์มาตรฐานและชิ้นส่วนที่ไม่ได้มาตรฐานแบบกำหนดเองเป็นไปตามเส้นทางการอนุมัติที่แตกต่างกัน สำหรับงานที่กำหนดเอง ให้เพิ่มรายงานการตรวจสอบบทความแรกและภาพวาดมิติที่ลงนามโดยทั้งสองฝ่ายก่อนที่จะเริ่มการผลิตจำนวนมาก
M1.6 และ M2.0 ครองตลาดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภค M1.6 ครอบคลุมการติดตั้งแผงวงจรพิมพ์และการประกอบกล่องขนาดเล็ก ในขณะที่ M2.0 จัดการกับเคสแล็ปท็อปและแผงที่หนักกว่าเล็กน้อย โดยทั่วไปสกรูที่ต่ำกว่า M1.4 จะสงวนไว้สำหรับโมดูลกล้อง อุปกรณ์ที่สวมใส่ได้ และแพ็คเกจเซ็นเซอร์ที่มีความแม่นยำ
มันขึ้นอยู่กับวัสดุ เหล็กคาร์บอนชุบนิกเกิลมีแม่เหล็กชัดเจน สเตนเลส 304 จะกลายเป็นแม่เหล็กอ่อนๆ หลังจากการขึ้นรูปเย็น และสเตนเลส 316 จะไม่เป็นแม่เหล็กโดยพื้นฐานแล้ว หากสกรูอยู่ใกล้เซ็นเซอร์แม่เหล็กหรือเส้นทางป้องกัน ให้ระบุสแตนเลส 316 หรือทองเหลือง
เริ่มต้นด้วย 0.25 ถึง 0.40 N.m สำหรับเหล็กสเตนเลสที่เกลียวเข้ากับพลาสติกหรือโลหะบาง โดยถือว่ามีหน้าสัมผัสอย่างน้อย 4 มม. ลดขอบเขตด้านบนลงประมาณหนึ่งในสามเมื่อร้อยเกลียวเข้ากับพลาสติกที่ไม่เสริมแรง และยืนยันด้วยการทดสอบแรงบิดกับการออกแบบบอสจริงเสมอ
สกรูเครื่องจักรที่ขันเกลียวเข้าไปในเม็ดมีดโลหะมักจะสามารถนำมาใช้ซ้ำได้หลายครั้งโดยไม่สูญเสียการทำงาน สกรูขึ้นรูปเกลียวที่ตัดทางเดินของตัวเองให้เป็นพลาสติกได้รับการออกแบบสำหรับการติดตั้งครั้งเดียว เนื่องจากเกลียวที่ขึ้นรูปจะสึกหรอในการถอดแต่ละครั้งและแรงยึดจะลดลงอย่างรวดเร็ว
